Hopscheuten van de koude grond

Hopscheuten van de koude grond

[2008]  “De meest exclusieve groente van Europa”, zo worden hopscheuten vaak omschreven. Niet alleen zijn ze maar een paar weken per jaar te krijgen, het is ook nog eens bijzonder arbeidsintensief om ze te oogsten. Voor een kilo ben je al snel zo’n honderd euro kwijt. Ik keek er naar uit om deze bijzondere groente een keer te proeven. Het advies van twee ons groente per dag sla ik met die prijs in de wind.

Hopscheuten zijn de jonge uitlopers van de hopplant, die we vooral kennen als smaakmaker in bier. Aan het eind van de winter begint de wortelstok van de hop nieuwe uitlopers te vormen. Voor de uiteindelijke hopplant selecteert de boer maar drie of vier takjes. De rest snoeit hij, zodat de opbrengst aan hop straks hoger is. Hopscheuten zijn zo exclusief, dat er tegenwoordig ook boeren zijn die de plant alleen maar kweken vanwege dat jonge goud.

Het hopscheutenseizoen (probeer dat maar eens bij Scrabble) staat half februari op het punt van aanbreken. Het is een mooie aanleiding om mij te melden in de hopstad van België, Poperinge. De plaatselijke toeristendienst weet mij te vertellen dat het echte seizoen pas op 1 maart begint. Gedurende een paar weken is het dan hopscheutenfestival in de westelijke hoek van Vlaanderen. Een stuk of tien restaurants hebben in die periode een speciaal gerecht met hopscheuten op de kaart staan.

Ik was twee weken te vroeg. Maar misschien waren er een paar boeren die ze al zouden verkopen. Of mooier nog: een restaurant met hop op het menu. De chef van restaurant Pegasus, om de hoek bij de VVV, had er wel een paar in de keuken, voor speciale verzoeken. Ze stonden nog niet op de kaart. De hopscheuten waren nog niet van de koude grond, deze kwamen van onder glas. Er was nog een tweede probleem: de keuken was nog gesloten.

De chef liet me een plastic bakje zien met witte worteltjes, die nog het meest aan taugé doen denken. Voor vijftien euro mocht ik 125 gram meenemen. Van die 125 gram kun je niet alles eten. Net als bij asperges moet je de houten eindjes afbreken en weggooien. Gelukkig hoef je hopscheuten niet te schillen, want dan zou er helemaal niets overblijven. Om alle aarde er af te spoelen, moet je ze wel zes keer wassen. Een receptenfolder adviseerde om de scheuten daarna twee minuten te blancheren en vervolgens met koud water af te spoelen, zodat ze knapperig blijven. De chef van Pegasus had een beter idee. Volgens hem kan je de scheuten beter twee minuten op matig vuur roerbakken. Met wat zalm en een gepocheerd eitje heb je dan een koningsmaal.

Thuis heb ik beide bereidingswijzen geprobeerd. De roerbakken hopscheuten bevielen me het beste. Ze blijven heerlijk krokant en hebben een hele subtiele smaak die een beetje op die van asperges lijkt. Sommige mensen mengen ze rauw door bijvoorbeeld de sla. Dat lijkt me zonde, want rauwe hopscheuten doen denken aan taugé met grassmaak.

Toch blijf ik met een knagend gevoel zitten. De hopscheuten waren heerlijk, maar ze kwamen wel van onder glas. Er is maar een oplossing: ik ga terug om hopscheuten van de koude grond te proeven!

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.