Lofdicht op In De Wildeman

Lofdicht op In De Wildeman

[2021] Vandaag, precies 35 jaar geleden, begon het verhaal van In de Wildeman, één van de allermooiste biercafés van Nederland, wat zeg ik, van de wereld. Een café dat door de bekende Amsterdamse bierkenner Rick Kempen liefkozend z’n ‘Kluphuis’ wordt genoemd. En dat is het ook. Het is een thuis voor een hele club aan bierfans – maar gelukkig ook voor andersoortige stamgasten. En anders dan in een gemiddeld clubhuis staan hier geen goedwillende vrijwilligers achter de bar, maar een team van passioneerde en bovenal gastvrije bierliefhebbers.

Wat maakt In de Wildeman zo bijzonder, heb ik me vaak afgevraagd. Natuurlijk is het de uitgebreide bierkaart, met de meest bijzondere bieren. Maar dat is de ziel niet, of in ieder geval niet de essentie. De ziel is gastvrije ingetogenheid.  De Wildeman doet allesbehalve wild. Hij speelt geen muziek, al 35 jaar niet. Het gemurmel van de gasten, het rinkelen van de glazen, dat is genoeg rumoer. Nu is roken in het café verboden, maar in 1995 vermeldde de Amsterdamse Kroegen Encyclopedie nog als bijzonderheid dat In De Wildeman over een niet-roken ruimte beschikt. Ook in bierkeuze heeft rust de overhand. Natuurlijk kun je de meest fantastische IPA’s en stouts vinden. De rotatie op de wisseltaps is fenomenaal. Maar het bier komt er pas echt tot z’n recht als het een ingetogen klassieker is: een mooie Ungespundetes of een Real Ale van de handpomp.

Betekent dit dat de Wildeman ouderwets en conservatief is? Ik zou het eerder ouderwets progressief willen noemen. In vele bierontwikkelingen loopt De Wildeman voorop. Het Carnivale Brettanomyces vindt er jaarlijks een van z’n thuishavens. De Nederlandse Bierdagen zijn ouder dan de Week van het Nederlandse Bier. Iedere relevante bierontwikkeling is juist hier het eerst te proeven. Maar het is weloverwogen. De Wildeman schreeuwt niet van de daken. De Wildeman is.

De echte ziel van de Wildeman zijn de mensen die er werken. Zij stralen dezelfde ingetogen passie uit. Vijfendertig jaar geleden namen Henk Eggens en zijn vrouw Els het café over en bouwden het uit tot het biercafé wat het nu is. Henk heeft een bierhart, zo groot, daar kunnen hele volksstammen in wonen. Niet alleen staat hij mede aan de basis van de bierconsumentenvereniging PINT, ook is hij één van de oprichters van de Alliantie van Biertapperijen. En dat in een tijd dat er naast pils misschien nog net een bockbiertje was te krijgen. Henk weet zijn ingetogen bierpassie over te brengen op een hele stoet barmannen en -vrouwen, waarvan velen later weer op een andere plek helpen de biercultuur op een hoger plan te brengen. Niet alleen de biercultuur overigens… Zij zijn als team de echte ziel van de Wildeman.

Dirigent van het team is sinds een paar jaar Simon Fokkema. Een oudgediende, hij staat al meer dan 25 jaar achter de tap: bescheiden, ingetogen en passievol. Hij is volledig in sync met het café. Wat een geweldige biermens! Maar geen bierman aan het roer bij In de Wildeman of er staat een sterke vrouw naast. Toeval of niet, ook in dit geval Els. Wat de voornaam van De Wildeman is weet ik niet, maar de Wildevrouw heet blijkbaar Els.

Wat had ik graag vandaag de lof gezongen aan de toog van In de Wildeman. Maar vanwege omstandigheden is het nog even dit lofdicht. Proost!

1 Reactie
  • Yvonne van der Linden
    Geplaatst op 11:01h, 15 april

    Wat een prachtige ode aan dit bijzondere café. Een MONUMENT in Amsterdam. Laten we er trots en zuinig op zijn.