Reclamecode, slagers en eigen vlees

Reclamecode, slagers en eigen vlees

[2011]  Op 7 oktober jl. is de vernieuwde Reclamecode voor Alcoholhoudende Dranken gepresenteerd. Hij wordt in de loop van oktober van kracht als ook de “overkoepelende” Stichting Reclame Code (SRC) akkoord is. Ongeveer 150 mensen uit de branche, vooral marketeers, kwamen bijeen in de Westergasfabriek in Amsterdam om te vernemen op welke punten de Code is aangepast. Er is een zeer belangrijke stap gezet door ook het reclamemaken via social media te reguleren.

Nog meer aanpassingen

Naast social media zijn er nog meer aanpassingen, ik noem er enkele.

Zo is de definitie van reclame zelf aangepast. Dat werd veroorzaakt door beleid van de SRC. Zijn Sinterklaas en de Kerstman kindervrienden of familievrienden? Om aan dit klemmende dilemma een einde te maken is besloten om uitingen met beide “vrienden” te verbieden als ze specifiek op kinderen gericht zijn.

Ook verwijzingen naar illegale drugs in drankreclames zijn nu expliciet verboden.

Hoe meet je dat een reclame een publiek bereikt dat voor meer dan 25% uit minderjarigen bestaat? In het verbod dat art. 21 op dergelijke situaties stelt, is nu omschreven dat het bereik wordt vastgesteld over een representatieve meetperiode en met behulp van zo objectief mogelijke bereikcijfers. Alle details over de nieuwe Code kan men vinden op www.alcoholcode.nl. Met al deze regels bewijzen de sectoren van bier, wijn en gedistilleerd dat zij op een verantwoorde manier reclame willen maken en dat de Code springlevend is.

De geschiedenis

Ik neem u mee naar 1986. Toen werd namelijk de Nota “Alcohol en Samenleving” door het Kabinet gepresenteerd. In die nota werd onder andere een verbod op het maken van “etherreclame” (TV en radio) voorgesteld. Bij de behandeling van de Nota in de Tweede Kamer in 1987 werd door Mw. Janmaat-Abee een motie ingediend die erop aandrong de door het bedrijfsleven aangeboden zelfregulering een kans te geven. Overheid en bedrijfsleven dienden de reeds bestaande Code samen aan te scherpen. In afwachting daarvan werd de regering gevraagd af te zien van een reclameverbod op radio en TV.

De protesten waren destijds niet van de lucht. Zelfregulering zou synoniem zijn met het door de slager keuren van zijn eigen vlees. Dat een slager zijn omzet om zeep helpt door slecht vlees te verkopen zag men gemakshalve over het hoofd. Bovendien was de Code ingebed in de Algemene Reclamecode. Hierdoor kwam het oordeel over ingediende klachten terecht bij een juridisch en extern college, de Reclame Code Commissie. Een uitspraak van dit college kon tot gevolg hebben dat alle media een veroordeelde advertentie moesten weigeren. Later werd in de Code opgenomen dat alle reclame op TV, radio en bioscoop vooraf getoetst diende te worden. De Code in zijn huidige vorm is, sinds haar afkondiging op 29 mei 1990, voortdurend vernieuwd, aangepast en aangescherpt.

Wat de branche in 1986 vooral dwars zat, was dat men zich destijds al aan een Code had gebonden. Maar de beleidsmakers hadden op de tekst van die Code geen invloed kunnen uitoefenen. Vandaar het voorstel voor een reclameverbod. De onderhandelingen over het door de Kamer afgedwongen overleg verliepen mede daardoor uitermate stroef.

Maar gelukkig zijn ze tot een goed einde gebracht en de branche heeft mijns inziens bewezen dat zij de Code tot een instrument hebben gemaakt, dat bij iedereen in de branche leeft en waarop men trots is. Trots omdat het voorkomt dat er niet of nauwelijks onverantwoorde reclame wordt gemaakt.

Dit artikel is geschreven op persoonlijke titel door Jack Verhoek

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.