Stout en oesters

Stout en oesters

[2007]  Een klassiek aperitief in Ierland is stout met oesters. In Ierland is die stout vanzelfsprekend een Guinness, maar ik ben benieuwd of een Nederlandse stout net zo lekker combineert.

Stout is een bijna zwart biertype waar naast gebrande mout ook geroosterde gerst is gebruikt. Zoals zo vaak is het biertype uitgevonden om accijns te omzeilen. In Ierland werd accijns betaald over de hoeveelheid mout die een brouwer gebruikt. Door een deel van de mout te vervangen door geroosterde gerst kregen de brouwers van Guinness wel een smaakvol bier, zonder dat ze daar al te veel accijns over moesten betalen. Het bier werd een succes. In Ierland lusten ze er wel pap van. De gemiddelde Ier (mannen, vrouwen en kinderen meegerekend) drinkt 118 liter bier per jaar, en een groot gedeelte daarvan is stout.

Het bier werd zo populair dat veel andere brouwers stout zijn gaan brouwen. Speciaal voor de export brouwt Guinness tegenwoordig een extra sterke versie van het originele bier.

Er komen vijf verschillende stouts op de tafel. Natuurlijk het origineel van Guinness en zijn exportbroertje. Daarnaast nog drie Nederlandse stouts: van Jopen uit Haarlem, de Gekroonde Valk uit Amsterdam en van Brouwerij de Molen uit Bodegraven.

Het origineel van Guinness heeft de minste alcohol (4,2%) en is het lichtste bier. Het smaakt droog met een branderig bittertje. Als je aan het glas ruikt doet het je denken aan stro. De afdronk is bijna wrang. De stout van Jopen is iets sterker (5,5% alcohol). De kleur is iets lichter dan van de andere stouts. Die zijn pikzwart, terwijl er bij Jopen een bruine gloed zichtbaar is. De geur van Jopen is een beetje zurig. Die zurigheid proef je ook licht terug in de smaak. Natuurlijk overheerst de branderige bitterheid die bij dit biertype hoort.

Alle andere stouts hebben meer dan 7% alcohol. En of het daardoor komt weet ik niet, maar ook het schuim van deze bieren is eerder beige dan creme. Borefts Stout van brouwerij de Molen (7,7% alc) smaakt zacht en een beetje wrang. Ook proef ik iets van oude zuren. In de afdronk blijft een bijtend bittertje achter. De Stout van de Gekroonde Valk is fluweelzacht en zelfs een beetje zoet. Het bier is duidelijk minder bitter dan de andere (7% alc). Het zwaarste bier is het exportbier van Guinness (8%). Een hoger alcoholpercentage was vroeger een beproefde methode om bier tijdens lange zeereizen goed te houden. De smaak is totaal anders dan het origineel uit Dublin. Dit bier is fluweelzacht en bijna romig met een branderig bittertje. Het doet me denken aan grapefruit zonder de fruitigheid. De wrange nasmaak blijft lang hangen. Om puur te drinken gaat mijn voorkeur uit naar het bier van de Gekroonde Valk. Daar kan ik van blijven genieten.

Met oesters smaken de lichte stouts het lekkerst. Het origineel van Guinness steekt er met kop en schouders bovenuit. De combinatie van het zilte van de oesters contrasteert heerlijk met de droge smaak van het bier. Een goede tweede is het bier van Jopen. Het bier doet bijna aan witte wijn denken omdat de lichte zuren door de oester extra nadruk krijgen. Ook de combinatie met Borefts stout kan bekoren. Met de andere zware bieren zijn oesters geen succes. Die bieren zijn te fors om de oester tot zijn recht te laten komen.

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.