Blauw

Blauw

[2018] De titel van deze blog slaat niet op een toestand van uit de hand gelopen dronkenschap, maar op het bekendste en zwaarste bier van de trappisten van Chimay. De brouwerij van de Abdij N.D. de Scourmont heeft de heldere keuze om haar bieren gewoon te vernoemen naar de kleur van het etiket: rood voor de dubbel, wit voor de tripel en blauw voor de quadrupel. Als Nederlander denk je dan wellicht dat de enkel oranje zou moeten zijn, maar dat ligt in België toch een beetje anders. De enkel is goud. Om de zaken dan toch te compliceren, hebben dezelfde bieren in 75 cl ineens wel een naam gekregen. La Première voor rood, Cinq Cents voor wit en Grand Reserve voor blauw. De gouden blijft Dorée.

De naam van de blauwe Chimay geeft aan dat het bier goed te bewaren is. Je kunt er letterlijk een reserve van opbouwen. De donkere mout en het hoge alcoholpercentage van negen procent zorgen ervoor dat het bier prachtig veroudert.

Op uitnodiging van de Bourgondische Bierkelder bracht ik onlangs een bezoek aan de brouwerij in Chimay, waarbij we een verticale proeverij Chimay Bleue voorgeschoteld kregen. Brand ambassador Fabrice Bordon begon met een bier van dertien jaar oud. Een frêle dame, zo zou ik het bier misschien het best kunnen omschrijven. Elegant, maar door de leeftijd ook een beetje broos geworden. In de neus tonen van madeira, zuidvruchten maar ook wat nat stro. In de smaak is het bier opvallend opwekkend en lichtvoetig. Madeira en vijg domineren. De twee jaar jongere jaargang 2007 heeft wat meer van zijn koolzuur behouden. Naast madeira en stro komt hier ook nog een hint van perzik om de hoek kijken, die in de jongere jaargangen nog veel duidelijker aanwezig is. Chimay Bleue uit 2009 toont zich in de neus wat gesloten, maar in de smaak komen rozijnen, rijpe appels en caramel boven, gedragen op een bijna champagneachtige koolzuur prikkeling. Wat de wijnschrijvers zo mooi een ‘mousse’ noemen. Volgens Fabrice is een gerijpte Grande Reserve op z’n mooist vanaf ongeveer tien tot twintig jaar. Dan zijn de eerste verouderingstonen ontstaan en is de jeugdigheid verdwenen, maar het bier is nog krachtig en vol van smaak. De ontwikkeling is na tien jaar ook niet zo uitgesproken meer. Het bier uit 2012 is zacht en rond, volmondig met hints van rijpe appel, caramel en rozijnen. Fast forward naar 2018 blijkt de Bleue van het vat zoet en zacht prikkelend te zijn met aroma’s van banaan, perzik en alweer caramel.

Voor de veroudering heb je wel een donkere ruimte nodig met een constante temperatuur van zestien graden. Bij hogere of schommelende temperatuur loopt de veroudering minder voorspelbaar.

Sinds drie jaar brengt Chimay ook een Bleue op de markt die vergist is in houten vaten. Let wel, dit is geen lagering nadat de gist zijn werk al heeft gedaan. Een tweede vergisting vindt gedurende vijf maanden daadwerkelijk plaats in het vat. Ongeveer 80% van die vaten is Frans en Amerikaans eiken, het restant van het bier ligt op rum-, whisky- of cognac vaten, afhankelijk van het jaar. Of dit bier net zo elegant oud wordt, weten we over een jaar of tien.

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.