Brouwerij N.A. Bosch

Brouwerij NA Bosch

Brouwerij N.A. Bosch

[2020] In de Wycker Brugstraat in Maastricht staat een pareltje van de Nederlandse biercultuur. Het is brouwerij De Keizer N.A. Bosch, sinds de jaren zeventig gesloten en sindsdien vrijwel niet meer aangeraakt. Al decennia zijn er plannen om de brouwerij weer tot leven te wekken. En het lijkt erop dat dit eindelijk gaat gebeuren. Een stichting ontfermt zich over het erfgoed en langzamerhand wordt het opgeknapt. Er zijn zelfs plannen om een microbrouwerij in de oudere brouwerijgebouwen te starten. Vooralsnog krijgt de stichting haar geld uit subsidies, giften en door de binnenplaats en de oude mouterij als parkeerplaats voor buurtbewoners te verhuren. De brouwerij is uniek. Sinds de jaren twintig is er niet meer in de apparatuur geïnvesteerd en toen de brouwerij in de zeventiger jaren de poorten moest sluiten, was ze al een anachronisme.

De laatste telg van de brouwersfamilie, Paul Bosch, bleef in het brouwershuis wonen, en vertikte het de brouwerij te verkopen ten behoeve van stadsvernieuwing. Sterker nog, er mocht nog geen schroefje aangepast worden. Gelukkig maar. Zo is er een uniek industrieel erfstuk ontstaan, een brouwerij zoals die er in de jaren dertig uitgezien heeft, compleet met brouwerswoning. Je weet niet wat je ziet. Zelfs de oude vloermouterij is vrijwel helemaal gespaard gebleven. Vroeger had vrijwel iedere brouwerij z’n eigen mouterij. Die van De Keijzer is voor het laatst in 1885 gemoderniseerd. De mouterij is nog een oude vloermouterij waarbij de mout op stenen vloeren kiemt en met de hand moet worden omgekeerd. De moderne kiemkasten deden pas enkele jaren later opgang en zo was de mouterij eigenlijk al verouderd op het moment dat ze vernieuwd was. De koperen gecombineerde water- en brouwketel van de brouwerij zelf staat ingemetseld in een loods, naast de schoorsteen. In het gebouwtje ernaast staat de beslag- en filterkuip. Het is een laat-negentiende eeuwse tweedehandsje dat Marcel Bosch in 1928 koopt. De gietijzeren kuip is rondom versierd met stuikmanden en brouwersgereedschap. In 1930 volgt eindelijk een ijsmachine, eveneens tweedehands en dan twintig jaar oud. Een electromotor drijft de banden aan waarmee de brouwerij in beweging komt. De bottelarij is al even antiek. Flessen worden nog bijna met de hand afgevuld.

Eens per week, op zaterdag, verzorgt de VVV een rondleiding door de brouwerij. Gids Ludo vertrouwt me toe dat hij oorspronkelijk een wijndrinker was. Maar om zijn werk als brouwerijgids goed te doen heeft hij in Hasselt een opleiding tot zytholoog gevolgd. Met verve vertelt hij het verhaal van de familie Bosch. Als een ware Hans Kazan tovert Ludo van alles uit zijn broekzak. Natuurlijk water, gerst en hop om te laten zien hoe het brouwproces werkt. Maar omdat de familie Bosch ook een zoutfabriek en een zeepziederij bezat volgen een zoutmolentje en een stuk zeep. Echt hilarisch wordt het als er een heuse WC-pot uit zijn heuptas tevoorschijn komt om te laten zien dat Maastricht een bloeiende keramische industrie bezat, waar ook de familie Bosch actief in was. Ludo tovert nog net geen matras uit z’n borstzak. Dat had best gekund, want in 1901 laat P.A. Ernest Bosch tegenover het station het hotel l’Empereur bouwen. En empereur is Frans voor… precies: voor keizer. Het hotel bestaat overigens nog steeds.

Eerder verschenen in het boek: ‘Rivier van Bier, een bierige inspiratiereis langs de Maas’, een uitgave van Birdy Publishing  

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.