Smikkelen van Mikkeler

Smikkelen van Mikkeler

[2010] Met de mededeling dat hop de smaakmaker van vrijwel ieder bier is, trap ik een open deur in. Bij de rondleiding bij Bavaria wordt hop ook wel het kruidenbuiltje van de brouwer genoemd. Het maakt bier pittig en aantrekkelijk. De vergelijking gaat ook nog vanwege een andere manier op. Vrijwel iedere brouwer gebruikt een melange van verschillende hopsoorten. Hopsoorten die het bier bitterheid geven en hopsoorten die het bier vooral extra aroma verlenen. Daardoor is het soms lastig de smaakverschillen van één soort hop in een bier te proeven. De brouwer Mikkel Borg Borsø heeft daar verandering in gebracht.

Mikkel, die zijn bieren Mikkeller noemt, is een Deense brouwnomade. Hij heeft geen eigen brouwerij maar maakt voor zijn bieren gebruik van de bierinstallaties van anderen. Het geeft hem de vrijheid om naar hartenlust te experimenteren.

Zijn bieren zijn in Nederland slecht te krijgen. Een van de uitzonderingen waar zijn bieren te koop staan, is bij brouwerij de Molen in Bodegraven. Brouwmeester Menno Olivier is bevriend met zijn Deense collega.

Het bijzondere dat brouwnomade Mikkel heeft gedaan, is dat hij steeds hetzelfde bier heeft gebrouwen met telkens een andere hopsoort. Als biersoort koos hij voor IPA. De afkorting staat voor Indian Pale Ale, een biersoort die in de achttiende eeuw in Engeland uitgevonden is. Het is een blond, zwaarder bier met een behoorlijke hopgift. Door die hop en de extra alcohol kon het bier de lange zeereis van Londen naar India overleven. In de twintigste eeuw was IPA op sterven na dood.  Gelukkig bliezen enkele Amerikaanse brouwers de bierstijl nieuw leven in. Ze waren op zoek naar een ‘nieuw’ hoppig biertype, en IPA past wonderwel bij de fruitige hop die van nature in Amerika groeit. En zo begon de Indian Pale Ale aan een tweede jeugd, die vanuit Amerika de sprong terugwaagt naar het continent waar de bierstijl uitgevonden is.

Mikkeller gebruikt voor zijn ‘single hop’ IPA dan ook Amerikaanse hop met prachtige namen als Simcoe, Warrior en Cascade.

De Simcoe single hop IPA heeft een stuivende neus die doet denken aan lychee. De smaak is kruidig bitter met wat citrusfruit die lang op je tong blijft hangen.

De IPA met Warrior ruikt veel ingetogener. Het doet een beetje denken aan natte hond. Maar als je je best doet blijkt die natte hond ook te geuren naar geel fruit als perzik en abrikoos. De smaak is stevig bitter, met grassige tonen van bieslook.

De Cascade single hop IPA heeft weer een veel sterkere en opwekkende geur. Ik kom er banaan en perzik in tegen. In de smaak veel grapefruit, maar ook aardse tonen. Het bier is strakdroog, het asfalteert de tong met bitterheid. Niet onplezierig, wel krachtig.

Het is verrassend experiment. Als je bedenkt dat je maar een snufje hop nodig hebt om bier op smaak te brengen is het bijna ongelooflijk dat dit kleine beetje zo’n smaakverschil kan veroorzaken.

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.