Stanislaus Brewskovitch

Stanislaus Brewskovitch

[2020] Het is de Nederlandse brouwerij die voor mij de meeste tongbrekers oplevert: Stanislaus Brewskovitch. Ik heb er heel lang over gedaan om het enigszins redelijk uit te kunnen spreken. En of ik het nu goed geschreven heb, dat weet ik nog steeds niet. Maar misschien is het wel briljante marketing, want als je je tong er eenmaal over gebroken hebt, vergeet je de naam nooit meer.

De brouwerij is voor mij een vat vol verrassingen. Dat begint al met de naam. Je zou misschien verwachten dat de brouwerij met die naam uit Rusland zou komen, maar verder naar het oosten dan Enschede gaat het verhaal niet. Stanislaus Brewskovitch is een honderd procent Nederlandse brouwerij. Specialiseren ze dan misschien in typisch slavische bieren? Nou ook niet. Vooruit, er is een Russian imperial stout, maar een Baltic porter zul je tevergeefs in het gamma zoeken. Bieren als Liquid Fruit Cake en Strawberry Basil Splash verwacht ik eerder bij de Hoola Hoop Sunshine Brewery dan bij Stanislaus Brewskovitch. Die Strawberry Basil Splash, daar moest ik even voor slikken voor ik hem bestelde. Maar wat een mooi bier is dat! Veel bieren van de brouwerij zijn geïnspireerd op muziek: Barry Weizen, Bock the Cashbah, Triple Rock Church, Toontje Lager of Bocky Wonderland.

De bezielende man achter de brouwerij, Rocco Chin, is al net zo’n vat vol verrassingen. Bij het horen van de naam Rocco Chin, verwacht je alles behalve een vriendelijke reus met een rossige baard. Stanislaus is z’n tweede voornaam en dat verklaart een deel van de naam van de brouwerij. Brewskovitch past daar wel goed bij. Het doet je eens te meer beseffen dat je niet blind van stereotypen uit moet gaan.

Net als Jopen, Naeckte en Wispe, heeft Stanislaus Brewskovitch z’n tenten opgeslagen in een voormalige kerk. Je kunt er een prima proeflokaal inrichten en de hoogte van het gebouw levert geen beperkingen op aan de hoogte van je vergistingstanks. En het is geen probleem om de stoelen op anderhalve meter te zetten. Ruimte zat. In de voormalige menistenkerk in het centrum van Enschede is een klein brouwerijtje gebouwd waar sinds het eind van de zomer voor het eerst gebrouwen is. De productie is bedoeld voor het eigen proeflokaal. Achter de kerk ligt de zogenaamde Sjikkertuin. Dat laat zich vertalen als de ‘zuiptuin’, alhoewel dat in de praktijk meevalt. Het is eerder genieten dan gieten. Dat sjikkeren is dan ook bedoeld als knipoog.

De bieren voor de verkoop worden elders gebrouwen. Dat leverde in deze coronatijden nog best wat spannende momenten op. Natuurlijk deed de eerste lockdown een aanslag op de cashflow, ondanks de webwinkel die uitstekend liep. Toen de kroegen en terrassen in juni ineens weer open mochten, was er tekort aan bier. Gekmakend. Eerst vol in de ankers en dan ineens plankgas. In plaats van de eigen, prijswinnende, Barry Weizen, stroomde er Weihenstephan uit de kranen. Ook lekker, maar toch anders dan je eigen bier. Dankzij de gemeente Enschede mocht er een tweede tijdelijke Sjikkertuin open, een beeld dat je ook in meer plaatsen zag deze zomer. Aan het eind van de zomer was ook Barry weer bij stem. Maar nu is het van plankgas weer vol terug in de rem. De webshop moet het maar weer doen.

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.