Chimay

Chimay

[2019] Velen kennen het Belgische plaatsje Chimay als naamgever van één van de bekendste en meest geschonken trappistenbieren. Weinigen weten echter dat het plaatsje ook een oud prinsdom is. Een levend prinsdom, want het kasteel wordt nog steeds bewoond wordt door de prins en prinses van Chimay. Geen sprookjes prins en prinses, maar gewoon mensen van vlees en bloed, die je met enig geluk gewoon door het plaatsje kunt zien wandelen. De prins en prinses van Chimay behoren naast de Belgische zelfs tot de Nederlandse adel, want de titel bestond al toen België zich afsplitste van Nederland.

De meeste mensen komen echter naar Chimay niet vanwege de adel, maar vanwege het geestrijk vocht dat hier gebrouwen wordt, het trappistenbier van Chimay. De abdij Scourmont en de brouwerij die het plaatsje bekend heeft gemaakt staan niet open voor het publiek. Er is wel een interessant bezoekerscentrum waar alles over de trappistenbieren uitgelegd wordt: Espace Chimay. Maar voordat je je laat betoveren door de bieren en bijbehorende kazen in het bezoekerscentrum en bij restaurant Poteaupré is het goed om eerst de kerk van het stadje te bezoeken. Noem het een bescheiden pelgrimstocht. In de kerk staat een altaar dat is opgedragen aan Sint Arnoldus, de beschermheilige der brouwers. Ervoor staat een processiebeeld van dezelfde Arnoldus. De heilige ziet er verdrietig uit. Of lijkt dat maar zo? Het processiebeeld is het enige van alle beelden dat tijdens de jaarlijkse processie de kerk niet mag verlaten. Alle heiligen zien eens per jaar het zonlicht, maar Arnoldus niet. Dat heeft te maken met een oude legende.

Ooit, lang geleden, na afloop van een processie waarbij het beeld werd meegedragen, besloten de dragers een afzakkertje te nemen in de plaatselijke kroeg. Het beeld van Arnoldus werd meegenomen om geen tijd te verliezen. Arnoldus kon ook wel terug naar de kerk nadat ze er eentje genomen hadden, zo bedachten ze. Zoals het zo vaak gaat, leidde dat ene bier tot een volgende en daarna nog een ronde. Het werd zo gezellig en zo laat, dat ze de arme heilige rond sluitingstijd helemaal vergaten. Het beeld bleef alleen in de gelagkamer achter. De volgende morgen, toen de dragers zich realiseerden dat ze iets belangrijks hadden achtergelaten, keerden ze terug naar op café. Ze troffen het beeld van Arnoldus aan op de bar, knap aangeschoten. De heilige der brouwers had het in de nacht alleen in het café op een zuipen gezet. De dragers brachten het beeld alsnog terug naar de kerk, waar het liefdevol werd teruggezet op zijn plaats. Maar als straf voor zijn onmatigheid kreeg het beeld van de heilige Arnoldus wel een verbod om ooit nog eens op processie meegenomen te worden.

Het is een soberende waarschuwing om ook bij een bezoek aan Espace Chimay vast te houden: bieren die met liefde gebrouwen zijn, drink je met verstand. Maar ook met hart en ziel, zou ik daar aan toe willen voegen.

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.