Swuiltje

Swuiltje

[2021] Het Nederlandse biernieuws werd de afgelopen maand gedomineerd door de overname van het Uiltje Brewing Co door Swinkels Family Brewers. Weer zoekt een aansprekende craftbrouwerij zijn toekomst onder de vleugels van een grote, gevestigde, onderneming. Er is door anderen al veel over geschreven.

Waar ik bij stil wil staan is de manier waarop Robbert Uijleman, de bezielende grondlegger van de brouwerij, reageerde op de meest exotische hypotheses en obligate moddergooierij die al snel op de sociale media rond ging. “Zullen we morgen gewoon een live Q&A doen op Zoom of zoiets”, plaatste hij op de pagina van Beer Geeks. “Dan kunnen jullie alles aan mij vragen wat je maar wilt.” Waar het officiële persmoment wat saai en voorspelbaar was, werd de Q&A een eerlijke en verfrissende bijeenkomst waar Robbert eerlijk zijn overwegingen maar ook zijn twijfels deelde. Wat een schoolvoorbeeld voor alle mediastrategen en voorlichters om te leren hoe je zo’n overname aan kritische en minder kritische fans presenteert: eerlijk, open en transparant. Met wat Robbert met het Uiltje heeft neergezet in de afgelopen jaren was hij al uitgegroeid tot één van Nederlands bierhelden en de manier waarop hij de volgende stap van de brouwerij toelichtte vond ik helemaal interessant. Als het opgenomen was geweest, zou het verplichte kost zijn geworden bij iedere opleiding communicatie als schoolvoorbeeld hoe je de angel uit een potentieel zeurderig vat azijnpissers trekt.

Robbert zat huiselijk voor een muur met foto’s van vakanties en zijn kinderen. Hij stak van wel met hoe zijn passie voor bier bij Jopen groeide. Hoe zijn compromisloze experimenteerdrift en wil om steeds weer te vernieuwen leidde tot een eigen brouwerij. Hoe zijn tomeloze verbeterdrift bijna ongewild succes bracht. De brouwerij werd meegesleurd in een maalstroom van ongebreidelde groei. Maar ook hoe die groei, hoe gaaf ook, ten koste ging van wat hij het liefste doet: mooie bieren maken en experimenteren. Ineens moest hij managen, met banken onderhandelen. Er kwam een crowdfunding van acht ton en een banklening van anderhalf miljoen. En dat hangt als een molensteen om vrijblijvende creativiteit. Nu moet je als ondernemer leveren. De druk die met de gewijzigde werkzaamheden samenhing, werkte door op z’n gezondheid. Zelfs zijn gezin, inmiddels met twee kinderen, werd de dupe. Dit was niet waarvoor Robbert begonnen was met brouwen.  Op de vraag of een brouwerij altijd moet groeien om succesvol te zijn, antwoordde hij dat hij nu beseft dat dit niet nodig is. Gigantic Brewing in Portland is een voorbeeld hoe je succesvol klein blijft. Maar toen hij in enthousiasme geestdrift externe financiering was aangegaan, kon hij niet meer terug. Vrijwel achteloos was de brouwerij terecht gekomen in een dwangbuis van voortdurende groei. Ik vond het een heel verhelderend antwoord.

De overname door Swinkels geeft Robbert de mogelijkheid om zich zonder stress te wijden aan z’n familie en aan wat hij het liefste doet: creativiteit en vernieuwing brengen. Hij droomt al van collabs met bijvoorbeeld Rodenbach en misschien wel met de paters van La Trappe. Swinkels is een snoepwinkel waarin hij naar hartenlust mag grasduinen. Ik help het hem hopen dat de brouwers in Lieshout inderdaad het lef hebben om zich door deze Haarlemse brouwer met een geschiedenis die driehonderd jaar korter is, tegen de schenen te laten schoppen. Dat kan veel moois opleveren.

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.